خدایا، به من قدرت تحمل عقیده ی مخالف ارزانی کن.

 

خدایا، مرا همواره، آگاه و هوشیار دار، تا پیش از شناختن درست و کامل کسی یا فکری- مثبت یا منفی- قضاوت نکنم.

 

خدایا، خودخواهی را چندان در من بکش، یا چندان برکش، تا خودخواهی دیگران را احساس نکنم، و از آن در رنج نباشم.

 

خدایا، به من تقوای ستیز بیاموز، تا در انبوه مسئولیت، نلغرم، و از تقوای پرهیز مصونم دار تا در خلوت عزلت، نپوسم.

 

خدایا، مرا از چهار زندان بزرگ انسان: طبیعت، تاریخ، جامعه و خویشتن، رها کن، تا آن چنان که تو، ای آفریدگار من، مرا آفریده ای- خود آفریدگار خود باشم، نه که-همچون حیوان- خود را با محیط، که محیط را با خود، تطبیق دهم.

 

خدایا، این آیه را بر زبان داستایوسکی رانده ای، بر دل های روشنفکران فرود آر که : " اگر خدا نباشد، همه چیز مجاز است." جهان فاقد معنی و زندگی فاقد هدف و انسان پوچ است، و انسان فاقد معنی، فاقد مسئولیت نیز هست.

 

خدایا، به من توفیق تلاش، در شکست؛ صبر، در نومیدی؛ رفتن، بی همراه؛ جهاد، بی سلاح؛ کار، بی پاداش؛ فداکاری، در سکوت؛ دین، بی دنیا؛ مذهب، بی عوام؛ عظمت، بی نام؛ خدمت، بی نان؛ ایمان، بی ریا؛ خوبی، بی نمود؛ گستاخی، بی خامی؛ مناعت، بی غرور؛ عشق، بی هوس؛ تنهایی، در انبوه جمعیت؛ دوست داشتن، بی آن که دوست بداند؛ روزی کن.

 

خدایا، چگونه زیستن را تو به من بیاموز،

 

چگونه مردن را خود خواهم دانست...